شبِ ستیز، شبِ آذرخش و طوفان است            شب است و کوه دماوند آتش‌افشان است

شب است و از نفسِ شب گدازه می‌جوشد            شب است و از تنِ شب خون تازه می‌جوشد

شب است و شعله‌کشان است شور خون‌خواهی            تنوره می‌کشد از جان تنور خون‌خواهی

ز هر کـرانـه نـدای قـیـام خـاسته است            به خواستاری خـون امـام خـاسته است

قسم به شـعـشـعـۀ نـور در پـگـاهِ نَـبَـرد            که خصم درنَبَرَد جان به گرمگاهِ نَبَـرد

به خشم و شعله، زمین شور نینوا دارد            امــام خــامـنــه‌ای دیـده بـر شـمـا دارد

شـمـا کـه راه‌نــوردانِ آسـمــان بــودیـد            شما که در هـمۀ قـرن قـهـرمـان بـودید

مسلّم است که میدان تهی نخـواهد ماند            به شب دوباره خیابان تهی نخواهد ماند

سـلام ای یــلِ نــام‌آورِ شـهــیـد! ســلام            امـام خـامـنـه‌ای، رهـبـر شـهـید! سـلام

ببین که شعلۀ خـشمیم و تیغ شمـشـیریم            قـسـم به خـون شـما انـتـقـام می‌گـیـریـم